مي گويند وقتي که آمد زمستان بود:« بهمن 57»! ... اما قدم گرمش طنين بهار را در تمام ايران فرياد زد.

مي گويند مردي از جنس آسمان بود؛ لبخندش يادآور صبح، و خشمش صاعقه اي بود بر پيکر دشمن ... شايد بعد از دوران غيبت خورشيد، اولين کسي بود که آزادي را با عبوديت، و پيشرفت مبتني بر استقلال را با عدالت گره زد، و اينگونه اي خانه اي ساخت که امروز من و تو عضوي از آنيم؛ خانه اي به نام « جمهوري اسلامي»!

... ديروز پيرمردي را ديدم که از روزگار شکايت مي کرد و مي گفت بعد از رفتنش همه چيز خراب شد؛ از وضع پوشش جوانان و رانت خواري مسئولان دلش به درد آمده بود ... چندي پيش نيز جواني بسيجي که از آمدن احمدي نژاد خرسند بود، با غرور مي گفت در اين هشت سال بعد از دوم خرداد وضع فرهنگي جامعه نابسمان شده بود، اينک زمان آن است که دوباره آرمان هاي امام را احيا کنيم، و ... اما شايد نمي دانست که روزي قبلتر جواني ديگر مي گفت نبايد بگذاريم که راه امام که همان آزادي است دچار خلل شود، و دوباره به تحجر بازگرديم.

اين ها را گفتم که بداني امام هنوز زنده است. هر چند هر يک از خصوصيات او در گروهي نمود يافته، و هر جزيي از تفکرش توسط بخشي از اجتماع اخذ شده، و رو به بالندگي است.

به ياد دارم ارديبهشت 1376 بود که خاتمي آمد، ناطق و زواره اي و جاسبي هم بودند. من آن موقع در ستاد ناطق بودم و مي ديدم که ناطق چه قدر هزينه کرد. خاتمي اما ... خيلي هزينه نکرد ... ميان مردم رفت ... با آن ها صميمانه بحث کرد ... از آزادي گفت و اينکه راه امام تحريف شده است، راهي که در آن نبايستي آزادي هيچ فرد يا گروهي مورد تعرض واقع شود.

من اعتقاد دارم که مردم در خاتمي گوشه اي از شخصيت امام را ديدند، و احساس کردند که آمدنش مي تواند دوباره امام را براي آن ها تداعي گر شود. پس به او راي دادند ... حماسه دوم خرداد اين چنين خلق شد.

هشت سالي گذشت ... گفتمان آزادي بال و پر پيدا کرده بود؛ مردم و گروههاي سياسي آزادانه افکار و عقايد خود را بيان مي کردند ... اما چندان خبري از عدالت نبود.

خرداد 1384، مردم در حسرت عدالت حضرت امام بودند. احمدي نژاد آمد، هاشمي رفسنجاني هم آمد، معين، کروبي، لاريجاني، قاليباف، و مهر عليزاده هم آمدند. ميان آن ها به اعتراف دوست و دشمن تنها کسي که سعي کرد از تشريفات انتخاباتي دوري کند، احمدي نژاد بود. بيشتر صحبت هايش معطوف به اين بود که اولا بايد استقلال ايران بيش از پيش تامين شود که در اين زمينه شعار معروفش که « مي شود، پس مي توانيم»، قابل تامل است. ثانيا مسئولين بايد به سمت پيش برد عدالت، و فاصله هاي طبقاتي گام بردارند. اينگونه بود که مردم در او ساده زيستي، عدالت خواهي، استقلال طلبي، و مردمداري را احساس کرند، و سوم تير ماه حماسه اي باور نکردني خلق شد.

همه اين ها را که خواندي براي اين بود، که دوباره بگويم دوست عزيزم باور کن راه امام زنده است، و اضافه کنم در جواب آن پيرمرد و دو جوان، که انقلاب نه تنها لحظه اي دچار انحراف نشده است، بلکه روز به روز به سمت پيشرفت حرکت مي کند، مشکل از ماست که امام را به چشم محدود نگاه مي کنيم، و آن وقت خيال مي کنيم امام و انقلاب يعني آزادي صرف، يا عدالت طلبي مطلق ... حقيقت آن است که امام انقلابي را بنا نهاد که مردمش آزادانه با مشاهده تجلي اسلام راه اسلام را انتخاب کنند. او انقلابي را بنا نهاد که در آن عدالت قرباني توسعه، دين فداي سياست، و اطاعت مشتاقانه مردم از رهبر فداي اطاعتي کورکورانه و مستبدانه نشود.

مشکل اينجاست که نمي خواهيم باور کنيم که جمهوري اسلامي، همان چيزي است که در تمام اين ساليان خانه امن ما بوده، و روز به روز دارد آبادتر مي شود.

آخرين سخنم اين است:« برادرم، خواهرم، بيا امام را آن طور که بود، و انقلاب را آن طور که هست باور کنيم، بيا ايده آل اسلام را باور کنيم، بيا به سيره محمدي، علوي، فاطمي، حسني، حسيني، که نمودش در امام (ره) و رهبر فرزانه مان آيت الله العظمي خامنه اي تجلي پيدا کرد، کمي بيشتر توجه کنيم».